" Marek miał dobrze. Tak przynajmniej twierdzili wszyscy, którzy nie widzieli jego pokoju po dwudziestej drugiej. Miał dobrze, bo zarabiał w euro. Miał dobrze, bo pracował za granicą. Miał dobrze, bo w Polsce, jak wiadomo, człowiek za granicą nie mieszka w pokoju pracowniczym, tylko w tabelce z przelicznikiem walut, gdzie wszystko wygląda schludnie, logicznie i trochę bogato. W tej tabelce Marek miał kolumnę „przychód”, kolumnę „wydatki” i kolumnę „zostaje”. W tej trzeciej kolumnie wszyscy widzieli sukces. Nikt nie widział zmęczenia, które siadało mu wieczorem na karku jak ciężka, mokra kurtka. Nikt nie widział obcych ścian, taniej pościeli, cudzego czajnika i tego małego milczenia po pracy, kiedy człowiek już nie musi odpowiadać na pytania, ale nie ma też komu powiedzieć niczego ważnego.

...problem zaczyna się w postawie. W tym szczególnym ustawieniu się na środku pokoju z miną osoby, która właśnie wynalazła uczciwość, choć chwilę wcześniej korzystała z cudzych rusztowań bez większego ceremoniału.

"Ania nie ruszyła do Niemiec po przygodę. Nie po wielki świat, nie po zachodnie wystawy sklepowe, nie po zdjęcia pod Bramą Brandenburską i kawę w papierowym kubku. Pojechała po pieniądze. Po raty. Po remont. Po spokojniejszy sen córki. Po dzień, w którym listonosz nie będzie wyglądał jak posłaniec nieszczęścia. Pojechała spłacać cudze życie...

"Nadciągnęli skwapliwie, jakby właśnie na to czekali, choć z pewnością później każdy z nich utrzymywałby, że znalazł się tam przypadkiem. Otoczyli czarnego i poczęli go odpędzać z wielką energią. Był w tym pośpiech, było wzburzenie, było coś, co człowiek nieobeznany z życiem mógłby nawet nazwać odruchem szlachetnym...