Pod powierzchnią

Europa mówi: potrzebujemy pracowników. A potem, już trochę ciszej, najlepiej drobnym drukiem pod tabelką, dodaje: ale może tak, żeby ich nie było za bardzo widać. To zdanie można by dziś powiesić nad wieloma europejskimi dworcami, magazynami, szpitalami, domami opieki, szklarniami, hotelami i autobusami pracowniczymi. Nad tymi wszystkimi miejscami, gdzie codziennie kręci się gospodarka, a wraz z nią ludzie, którzy przyjechali „na chwilę”, „na sezon”, „na kontrakt”, „na zlecenie”, „do o

Są stare internetowe wątki, do których wraca się jak do szuflady z papierami po kimś, kto nie robił dużo szumu, ale wiedział, co mówi. Żadnych efektownych póz, żadnych teatralnych deklaracji, żadnego ustawiania się w świetle reflektora. Ot, kilka zdań napisanych przez osoby, które pracowały przy starszych ludziach i rozumiały, że opieka to nie tylko czynności. To także sposób patrzenia. Jedna z takich rozmów pochodzi sprzed lat. Forum opiekuńcze, zwykły wpis, zwykłe nicki, zwykłe zmęczenie zawod

Rzecz o ludziach, którzy odchodzą codziennie, lecz wyłącznie w rozmowach "Jestem starym obserwatorem spraw zawodowych i widziałem w swoim życiu wiele stanowisk przykrych, wiele etatów jałowych, wiele posad, od których człowiekowi cierpnie dusza, ale żeby aż tak — tego nie widuje się co dzień. Mam na myśli szczególny gatunek pracownika, nader rozpowszechniony, choć wciąż słabo opisany. Jest to osobnik, który od lat pozostaje w tym samym miejscu pracy, a zarazem od lat wygłasza o tym miejscu rzecz