Publicystyka zza firanki

każdej społeczności, gdy tylko dorobi się ona własnej tablicy ogłoszeń, trzech grup dyskusyjnych i pięciu osób z potrzebą wygłaszania sądów o życiu, pojawiają się w końcu oni. Kronikarze cudzych westchnień. Nie przychodzą od razu z orkiestrą, sztandarem i teczką pełną cudzych zdań. Skądże. Początkowo są skromni. Staną sobie z boku, poprawią firankę, westchną nad losem człowieka i zapytają niewinnie: — A czy tylko ja zauważyłem? Po czym okazuje się, że zauważyli już wszystko.